Hoe Maryam Nur betrokken raakte bij stichting Grondwerk
Tekst: Sylvia Dragtstra
Foto: Nienke Maat
Hoe ben je eigenlijk bij Grondwerk betrokken geraakt? Want het is met jullie twee, Jantine en jou, begonnen natuurlijk.
Het begon voor mij toen ik in de wijk Lewenborg kwam wonen. Best wel een diverse wijk, maar ieder op zichzelf. Ook de Somalische community. Dat vond ik grappig. Ik kwam gelijk al als iemand die wilde verbinden. Ik kwam toen terug uit Somaliland met mijn kinderen na een onrustige tijd. Best wel een behoorlijke rugtas mee, maar tegelijkertijd zag ik: hee, er moet hier wat gebeuren. Iedereen zit in zijn bubbel. Mooie wijk, maar niemand heeft verbinding, en we leren niet van elkaar. Toen heb ik me in de Somalische gemeenschap verdiept: “wat doen jullie hier?”
Chantal Pleiter, een kennis van Jantine is VR-kunstenaar. Ik heb een keer een stuk van haar gezien dat ze in België heeft gedaan. Dan kun je meekijken achter de voordeur van een bepaalde groep mensen. Dat waren in dit geval Marokkanen. Na afloop sprak ze me aan:
“Kom je uit Somalië?”
“Ik ben in Nederland opgegroeid, geboren in Somaliland.”
“Ik probeer al jaren die doelgroep te bereiken. Somalische mensen in Nederland zijn over het algemeen moeilijk te bereiken.”
En dat klopt. Somaliërs zijn heel erg open minded, maar ze zijn ook tegelijkertijd heel erg – we helpen elkaar in de gemeenschap, maar… hoe moet ik dat uitleggen? Het zijn allemaal onafhankelijke vrouwen, heel sterk. Maar tegelijkertijd: als je geen toegang daarin hebt, weet je niet wat er achter die voordeur gebeurt.
Chantal wilde dat heel graag ontdekken. Dus ze vroeg:
“Bij wie kan ik terecht? Ben jij daar de aangewezen persoon voor?”
Toen zei ik: “je hebt net de goeie te pakken.”
In Lewenborg hebben we toen een VR-project samen met Chantal gedaan. In die fragmenten heb ik een stukje over mijn vader, Sheikh Ahmed Sheikh Nuur Furre, verteld en over onze historie. Hij was na de oorlog voorzitter van de eerste Guurti, de ouderenraad in Somaliland. Dat heeft Jantine gezien en zo zijn we in gesprek geraakt (red. over Xeer en Guurti).
Wauw: daar zitten heel veel raakvlakken
Volgens mij kwam het ook uit een stukje interesse in conflictbemiddeling, samen beslissen. Jantine vroeg: wil je daar iets mee? Ga je daar nog iets mee doen? Ik zei: dat zit op de radar. Ik ben daar op dit moment niet mee bezig, maar ik zou dat wel willen. En toen vertelde ze over Grondwerk en ik dacht: wauw, daar zitten heel veel raakvlakken. Ik vond het ook een hele eer.
Vlak daarna heb ik de cursussen Deep Democracy, Open Space en geweldloos communiceren gedaan. Allemaal mooi. Vond ik zo passend. Ik dacht: dit is eigenlijk waarnaar ik op zoek ben.
Ik had gelijk al bewondering. Wauw.
Jantine zelf als persoon was voor mij ook een heel interessante vrouw, maar iemand vanuit een andere bubbel dan waar ik in zat: het sociaal domein, gemeente. Jantine was totaal anders, heeft een heel ander vak. Ze is een toegankelijk persoon met een heel groot hart die echt iets wil veranderen in de maatschappij. Een sterke vrouw. Dus ik had gelijk al bewondering: wauw. Goed zo. We kunnen dit.
In het begin was ook iemand anders betrokken, Metkalawi Teclom. Een buurtgenoot uit Eritrea. Hij is nu overleden. Wat ik zo bijzonder vond aan Jantine: ze kende ons beiden niet goed, en toch was ze bereid om zeg maar met ons te ontdekken, om iets voor Grondwerk te betekenen. Dat ze die blik had: jullie zouden best wel veel voor en met mij kunnen betekenen. Ik vond het heel bijzonder.
In het begin dacht ik: waar heeft ze het in godsnaam over?
Maar omdat de verwondering er was en tegelijkertijd ook dat totaal niet-snappen wat Jantine bedoelde, heeft het er wel toe geleid dat ik ben gebleven. Juist omdat ik dat interessant vond om uit te zoeken.
